Aflandige wind

Leuke spanning en een beetje angst

Daar zit ze, mijn jongste, op het terras in de zon. Ze wacht, ze neemt de andere kinderen in zich op. Haar ogen een beetje dichtgeknepen tegen de felle zon, haar gezicht heeft een norse uitdrukking. Ik weet dat ze, ondanks dat het zo lijkt, niet boos is. Het is een mengeling van leuke spanning en een beetje angst. Ik zit naast haar en kan het voelen.

Mijn dappere, stoere dochter doet mee aan een funkamp. Hier bij de surfschool worden ,vanwege de zomervakantie, de hele week allerlei activiteiten in en rondom het water georganiseerd voor jonge mantelzorgers. En daar is zij er één van. Iedere maand gaat ze naar een activiteit van stichting Welzijn. Deze activiteiten zijn voor kinderen die te maken hebben met kanker in het gezin. Vaak is het een mooie creatieve activiteit, je hoeft niet te praten, het mag wel. Net waar je behoefte aan hebt. Ze vindt het fijn, kleinschalig, gewoon zijn wie je bent, geen druk om te presteren, even ademhalen, de boel de boel laten, ontzorgen.

‘Dag mam, tot vanmiddag’

Vandaag is het een iets ander verhaal, er zijn veel kinderen uitgenodigd en die hebben deze uitnodiging ook met beide handen aangegrepen. Een groot aantal blijkt elkaar te kennen en klieken bij elkaar. Een strijd om het hoogste woord. Zij kent niemand uit deze groep, dus observeert dochterlief stilletjes de menigte.

Totdat er gezegd wordt dat ze naar het strand mogen gaan. Ze staat op en geeft me een kus. “Veel plezier en tot vanmiddag, lieverd”. “Dag mam, tot vanmiddag” is haar antwoord. En daar loopt ze met de hele groep mee en ik kijk haar na. Mijn stoere en dappere dochter. Ze doet het gewoon.

Als ik haar ’s middags ophaal zit ze al klaar. Nog steeds stilletjes maar wel wat meer op haar gemak. Als we in de auto zitten vraag ik haar hoe het was. “Leuk” antwoordt ze. Ze heeft vijf bolletjes gegeten tijdens de lunch, ze had enorme trek gekregen van het surfen. Ze is ook ontzettend moe omdat ze heel veel kinderen heeft moeten ophalen, zij was de enige die wist hoe dat moest. De jarenlange surf ervaring kwam goed van pas want de meeste anderen hadden nog nooit gesurft en het was aflandige wind. Nee, ze had niet veel gepraat, daar was ze eigenlijk te druk voor geweest. “Morgen gaan we catamaran zeilen, daar heb ik zin in.”

Aflandige wind

Ik kijk haar bewonderend aan. 11 jaar en al heel veel meegemaakt. Soms zo groot maar vaak ook nog zo klein. Thuis gekomen ploft ze met een ijsje op de bank. Ze heeft een moe toetje. Mijn kleine mantelzorger heeft vandaag voor een heleboel andere mantelzorgers moeten zorgen dat ze weer vaste grond onder hun voeten kregen

Aflandige wind, we weten er alles van. Soms moet je roeien met de riemen die je hebt, niet wetende waar de woelige baren je brengen. Gelukkig beschikt dochterlief over zeebenen. Inmiddels hebben we de wind weer in de zeilen. Schip Ahoy ! Land in zicht !

zeilen 2

Deze blog is ook verschenen op: www.gezondnu.nl

 

1 Comment

  1. Ellis schreef:

    Dat je dochter stoer, lief en bijzonder is, wist ik al. Maar je hebt het mooi verwoord. x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *