Ali B., zoonlief en tranen

Vorig jaar zag ik hem voor het eerst in het theater.
Grappig maar met een serieuze ondertoon.
Zijn bekentenissen, kwetsbaarheid en dankbare woorden raakten mijn hart.
Ik ging de zaal zonder verwachtingen binnen en kwam ontroerd weer naar buiten.
Wat een mooie verrassing.
Op dat moment besloot ik dat, als Ali B. weer in ‘ons’ theater zou komen spelen, ik zoonlief mee zou nemen. In het kader van theateropvoeding maar vooral om een gezellige moeder-zoonavond te hebben.

Uren die vliegen, de jaren die liegen*
Ze zeggen doe rustig aan, er is tijd genoeg
Zien jullie niet dat, ik jullie zo lief heb
Ik mis jullie nu al, terwijl jullie hier bij me zijn

En dan is het zover, Ali B is terug in het theater van onze woonplaats, dus bestel ik kaarten. Verheugd stel ik aan zoonlief voor om samen te gaan. Hij trekt zijn wenkbrauwen op, haalt onverschillig zijn schouders op en zegt: ‘Op dinsdagavond moet ik trainen.’ Hij heeft gelijk maar ik vind dat ons gezellige uitje ook belangrijk is. Ondertussen erger ik me aan de puberachtige ‘het kan me allemaal niets schelen’ houding. Alles is hem te veel, wat ik ook vraag. En soms opeens weer niet, dan mag ik hem knuffelen, geeft hij me spontaan een kus en ruimt de vaatwasser in zonder mopperen (al komt dat laatste maar heel sporadisch voor).

Iedere keer als ik het me persoonlijk aantrek zeg ik mijn pubermantra op:
‘Hij kan er niets aan doen, het zijn de hormonen. Zijn hersens zijn gewoon een beetje in de war.’

Uren die vliegen, de jaren die liegen
Ze zeggen doe rustig aan, er is tijd genoeg
Zien jullie niet dat, ik jullie zo lief heb
Ik mis jullie nu al, terwijl jullie hier bij me zijn

Als we naar het theater lopen probeer ik hem een arm te geven maar hij straalt uit dat hij dat nu even niet wilt. Het geeft niet, hij is meegegaan, daar ben ik allang tevreden mee. We laten ons zakken in het rode pluche. ‘Daar is oma’ zegt zoonlief terwijl hij wijst. Inderdaad, ik zie haar onze kant op komen. Ik wist dat mijn moeder er vanavond ook zou zijn maar niet dat ze precies achter ons zou zitten. Toeval bestaat niet. Zoonlief lacht om de grappen van Ali, ik kijk soms genietend even opzij. Pubertijd het hoort erbij, maar soms vinden we het beiden ingewikkeld, hij en ik. ‘Houden van’ en ‘een hekel hebben aan’ liggen dan erg dicht bij elkaar.

En dan kondigt Ali zijn ‘Ik mis jullie nu al’ aan.
Zelf noemt hij het ‘zijn gênante janknummer’ refererend aan zijn optreden bij De Wereld Draait Door.

En misschien, vinden mensen dat ik overdrijf
En misschien, hebben al die mensen ook gelijk
En misschien, valt het allemaal wel mee
En ben ik er aan gewend voordat ik het weet
Maar misschien, veranderd niks aan mijn pijn
Misschien zal ik er tegen die tijd niet eens meer zijn
Misschien, weet ik een ding wel zeker, ik mis jullie voor het leven

 Voorzichtig leg ik mijn hand op de knie van mijn zoon en op datzelfde moment voel ik de hand van mijn moeder op mijn schouder. Hij snapt het nu nog niet, maar ooit komt er vast een dag dat hij zijn moeder gaat begrijpen, net zoals ik mijn moeder nu beter begrijp.

Ik slik mijn tranen weg…

Ali heeft gelijk, het is een gênant janknummer…

Lars en ik Ali B

 

* Ik mis jullie nu al- Ali B.

 

 

3 Comments

  1. nelly schreef:

    Wat heb je dat mooi geschreven. Ontroerend, echt mooi.

  2. i van der sijde schreef:

    Groots!!!!

  3. Anne van den Ham schreef:

    Mooi en wat fijn dat jullie dat samen hebben gedaan! Ali B ontroert mij ook regelmatig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *