Als de hemel meehuilt

Het is benauwd, de warmte voelt aan als een klamme deken. Dikke wolken verzamelen zich, klaar voor een donderende strijd. In de verte rommelt het al. Wij zitten achterin de tuin genietend van een zomerse cocktail. De forellen, gevuld met groene kruiden uit de tuin, liggen op de barbecue.

Een heldere “ping” klinkt. Manlief pakt zijn telefoon en terwijl ik hem gadesla bekruipt me een onheilspellend gevoel. Ik zie de tranen in zijn ogen schieten en terwijl hij zich herpakt zegt hij; “Het is niet goed, ze moet geopereerd worden.”

Er volgt een flits en dan een klap, vervolgens breken de wolken open en een stortbui zorgt ervoor dat in mum van tijd de tuin blank staat.

Twee weken later is ons overbuurmeisje geopereerd en weet ze gedeeltelijk wat haar verder te wachten staat. 14 jaar, ze scheelt een half jaar met onze oudste.

Machteloosheid

Op een bewolkte en grijze maandagmorgen krijg ik het bericht. Ik staar ongelovig naar de letters op mijn beeldscherm, ondanks het feit dat het “te verwachten” was komt het keihard binnen. Als ik door de tranen verblind de woorden op me in laat werken voel ik direct de machteloosheid. Dit meisje, aan het begin van haar leven, geconfronteerd met een levensdreiging. Op het moment dat ze druk zou moeten zijn met jongens, make-up en shoppen is ze op zoek naar een pruik die ze kan dragen wanneer haar haar is uitgevallen door de behandeling. Buiten het feit dat ze angstig is om dood te gaan is ze bang hoe mensen straks op haar kale koppie zullen reageren. Zullen anderen haar straks “eng” vinden? Zal ze haar vrienden verliezen omdat zij zo’n ander leven heeft dan haar leeftijdsgenoten?

Verdriet

Eindelijk duidelijkheid na een langdurige zoektocht, maar niet de duidelijkheid die je zou willen hebben. Klachten als slecht zicht, ondraaglijke hoofdpijnen, algehele lamlendigheid werden in kaart gebracht met behulp van heel veel onderzoeken. Dan volgt de dag des oordeels. Je wil dat de dokter tegen je zegt: “Ik weet wat het is, als je deze pillen een weekje slikt is het over”. Maar in plaats daarvan is het vonnis chemo. Als ik naar buiten kijk zie ik de regen loodrecht uit de hemel vallen als een teken van verdriet.

Winning team!

Als ouder zijnde is dit volgens mij je ergste nachtmerrie. Zelf ziek zijn is vervelend maar als je kind ziek is, echt ziek, is de wanhoop nabij. De regen gaat over in wat licht gedrup en even later is het weer droog. Zo zal het ook gaan in het huis aan de overkant, het zijn kanjers. Hoe moeilijk ook, hoe veel tranen er zullen vloeien, hoe veel onuitgesproken angst er ook zal zijn, iedere keer zullen de tranen opdrogen en de vrees aan de kant geschoven worden. Het overlevingsmechanisme zal het winnen van de wanhoop. 14 jaar, sterk en vol vechtlust. Een dappere meid, dame in wording, die de strijd vol aan gaat. Met in de frontlinie haar ouders en broertje. Een winning team !

blog Rachel

 

Deze blog is ook verschenen op: www.gezondnu.nl

2 Comments

  1. Anneke Kaandorp schreef:

    Hee lieve Myrthe, wat een indrukwekkende blog over jouw mooie buurmeisje. Dichtbij moet het komen ook voor jou, je was zelf ook nog jong… Ik stuur mijn licht naar haar, als ze maar beter wordt, dan wordt ze net zo sterk als jij!

    Veel liefs uit Frankrijk, tot gauw, van Anneke…

  2. sietske schreef:

    Dag Myrthe,
    Net je blog weer gelezen, Mijn liefdochter had hem al aan mij gemaild een tijdje terug. Opnieuw sprongen de tranen in mijn ogen, zo mooi ons aller gevoel verwoord.
    (Ik ben de oma uit Sneek ).
    Groetjes Sietske

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *