Beren op de weg, beren in mijn hoofd

Beren op weg, beren in mijn hoofd

De regendruppels trekken strepen op de ramen, buiten is het grauw en grijs. Ik zoek energie om wat “nuttigs” te gaan doen maar het lukt me niet. Soms zijn er van die momenten dat het me overvalt. Vaak is de oorzaak dat ik de energie voor twee dagen er al doorheen gejaagd heb in de dag ervoor.

Beren op de weg, beren in mijn hoofd

Mijn lijf wil niet. En mijn hoofd speelt een vervelend spelletje. Die bedenkt wat er allemaal moet gebeuren en wat dus niet gaat lukken vandaag. Sommige zaken leg ik mezelf op, andere dingen worden me door anderen opgelegd. Waar ik gisteren nog naar uitkeek, zie ik vandaag tegenop. Beren op de weg, beren in mijn hoofd. Geen lieve knuffelberen, maar beren die me met huid en haar zullen verslinden als ik niet oppas. Ik heb heimwee, heimwee naar Thailand. Drie weken waren we op reis. Even echt weg. Geen stressvolle ziekenhuisbezoeken, geen officiële instanties die je het vuur aan de schenen leggen, geen huishouden en geen regen.

Thuis ver weg van huis

Het duurde twee dagen voordat ik me thuis voelde in die totaal andere cultuur. De georganiseerde chaos, de glimlachende mensen, de warmte, de kleuren, het heerlijke eten, de bananenbomen op iedere hoek van de straat, maar bovenal de rust in alle chaos, is me enorm bijgebleven. Geen gedring in de rij, geen druk getoeter in het verkeer en de berusting bij de bushalte als de bus een half uur vertraging bleek te hebben. Voordat we vertrokken naar Thailand heb ik gelezen over het “nu”. Een moeilijk begrip waar veel over geschreven en gepraat wordt. Na een inspirerend gesprek met onze Thaise gids over dit fenomeen heb ik een definitie voor mezelf opgesteld. Die luidt als volgt: “Pas als je de situatie neemt zoals hij op dit moment is, kun je er het beste van maken”.

In het ‘NU’

In Thailand lukte het me ook prima om in het “nu” te zijn. Zelfs zo goed dat ik de tijd en de dagen vergat. Niet zo handig als je naar de weekendmarkt gaat op een dinsdag, maar voor de rest wel heerlijk. In mijn hoofd geen plaats voor beren, alleen voor olifanten, apen, vlinders en andere bijzondere tropische dieren. De zon kwam op, de zon ging onder en ik genoot. Totdat het “nu” tijd was om weer naar huis te gaan. De kunst is dan om alles wat je ervaren en geleerd hebt toe te passen in het dagelijks leven. Dat valt soms niet mee. Toch is er wel iets veranderd. Ik weet nu dat, als ik last krijg van beren, het tijdelijk is. Ik kan ze zo dresseren dat ze vertrekken naar hun hol. Het is alleen wel een beetje jammer dat die beren van mij zich niet aan hun winterslaap houden. Dat zou pas echt lekker rustig zijn.

Beren op weg, beren in mijn hoofd

 

Deze blog is ook te lezen op: https://www.gezondnu.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *