Een doodeng en mooi nieuw begin

Het ruikt een beetje muf in de gang van het oude pand aan de Herengracht. Er huist een kriebel in mijn buik. Onrust in mijn lijf. Ik bezoek het toilet. Kijk in de spiegel, haal eens diep adem. Dan glimlach ik, geef mijn spiegelbeeld een knipoog en fluister: ‘You go girl!’ Een half uur te laat stap ik het lokaal binnen. Acht andere schrijvers in spe, staren mij aan. Ik ga zitten op de enige lege plek die er is. Vlak bij de deur en dicht bij de docent. Het voorstelrondje is nog in volle gang.

Falen en schaamte

Wat baalde ik van mezelf toen ik er op het station achter kwam dat ik te laat zou komen. Had ik toch maar die trein eerder genomen. Te hard had ik tegen mezelf gezegd dat ik een sukkel was, weliswaar in mijn hoofd maar duidelijk hoorbaar voor mij. Er was een klomp in mijn maag gevormd, misselijkmakend. Het gevoel van falen en schaamte. ‘Wat zou iedereen van me denken, lekkere eerste indruk.’
Ik had het kunnen voorkomen als ik de reisplanner beter had gecheckt.

Werkzaamheden aan het spoor. De neiging om de NS de schuld te geven wordt weerhouden door mijn eigen verantwoordelijkheidsgevoel. Na een telefoongesprek met mijn lief en een liefdevol gesprek met mijzelf kom ik tot de conclusie dat het jammer is dat ik te laat kom maar dat er toch echt niets meer aan te veranderen valt. Ik besluit de docent een mailtje te sturen met een “bij voorbaat excuus”, dan zie ik wel hoe  laat ik aankom.

Ik wil dit!

Door mijn wimpers, met nog steeds een glimlach op mijn gezicht, neem ik mijn cursusgenoten op. Wat een diverse groep. Mannen, vrouwen, de leeftijd variërend tussen midden twintig en midden zestig. Voor het eerst sinds mijn eervolle ontslag weet ik wat ik moet zeggen tijdens het voorstelrondje. De woorden verlaten mijn mond zonder dat ik er echt over na heb gedacht. Als ik naar mezelf luister klinkt het best indrukwekkend. Ik heb mezelf herpakt en weet wat ik wil. Je bent waarin je gelooft. Toch slaat tijdens het bespreken van een verhaal van Hemingway weer de twijfel toe. Hoor ik hier wel? Is dit literaire “gedoe” echt iets voor mij? Mijn perfectionistische ego steekt haar kop op. Kan ik wel een intelligente opmerking maken over deze wereldberoemde tekst? Soms kan ik zo moe worden van mijn innerlijke criticus…
Ik ben goed zoals ik ben, ik ben goed zoals ik ben, ik ben goed zoals ik ben.
En ik kan dit! (en belangrijker nog: ik wil dit!)

Een nieuw begin

Op de weg naar huis ben ik trots op mezelf. Een nieuw begin is spannend, soms zelfs doodeng als het niet zo gladjes verloopt zoals je gepland had. Maar ach, als over een paar jaar mijn bestseller verfilmd wordt dan zal de docent van deze schrijfcursus zeggen: ‘Dat was mijn studente, ze maakte direct indruk, de eerste les kwam ze een half uur te laat.’

Amsterdam herengracht

 

 

1 Comment

  1. sietske schreef:

    Wat een leuke column weer, heel veel plezier en succes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *