Herstellen met een grote H

Niemandsland

In de verte hoor ik gepiep. Moe, ik ben nog zo moe. Langzaam doe ik mijn ogen open en ontwaak uit mijn droomloze slaap. Toch vreemd dat je niet “echt” slaapt als je onder narcose bent. Je zweeft in een soort niemandsland. Als ik probeer te praten laat mijn stem me even in de steek. Ik heb ook een ontzettende droge mond en een beetje keelpijn. De zuster heeft in de gaten dat ik ontwaak. “Ben je er weer, hoe voel je je?” “Warm en pijn” antwoord ik, mijn stem hervonden. Ze zet de verwarming ,die onder mijn thermodeken blaast, uit. “Je temperatuur was flink gedaald tijdens de operatie, vandaar de blower”. Ik knik moeizaam. Het liefst zou ik weer wegzakken in de staat tussen slapen en waken maar de pijn in mijn borstkast is scherp. “Als je de pijn een cijfer zou moeten geven, wat zou dat zijn?” Deze vraag is al zo vaak gesteld de afgelopen twee jaar en iedere keer vind ik het weer moeilijk om het juiste antwoord te geven.

De pijn een cijfer geven

Ergens is er altijd iets in mij dat zegt: “Is het echt zo erg?” Maar inmiddels weet ik ook dat ik hier op de verkoeverkamer de beste “stuff” kan krijgen. 0 tot en met 4 betekent geen tot weinig pijn. 5 tot en met 10 betekent matig tot veel pijn en dus pijnbestrijding. “Een zeven” zeg ik schor. Een paar tellen laten voel ik de druk op mijn hand waar het infuus zit en nog een tel later voel ik de pijn wegtrekken. Een loom en tevreden gevoel trekt door mijn lijf. Ik sluit mijn ogen. Hoe graag ik ook weer zou willen slapen, het lukt niet. Als de pijn onder controle blijft mag ik terug naar de afdeling. De terugrit door de gangen maak ik maar half mee.

“It’s time to trust in the magic of new beginnings”

Op de kamer wacht mijn lief op me. Zo fijn. Aan het einde van de dag zijn al mijn kamergenoten er ook weer. Op deze kamer ligt “medisch” en “commercieel” door elkaar heen. Je kunt kiezen voor grotere borsten of je kunt kiezen voor nieuwe borsten… Of zoals in mijn geval, een nieuwe linkerborst. Ik weet van de vorige keer dat ik enorm overstuur raakte door het gekletst over “de maximale vulling, hoeveel cc er bij was gekomen en of ze nu wel groot genoeg waren”. Het feit dat de dames niet zonder make-up de operatiekamer in wilden en dat na het ontwaken direct werd geroepen om een blikje energy drank, irriteerde me mateloos. Ik werd er ook verdrietig van, nu is gelukkig alles anders. Mijn lijf voelt aan alsof er een trein overheen is gereden maar dit was de laatste operatie. Vandaag begint de rest van mijn leven! En mijn lieve lijf… dat heeft al zoveel te verduren gehad. Genoeg reden om heel rustig aan te gaan doen de komende weken, alle tijd om te lezen, te schrijven, te mijmeren, te lummelen en enorm te genieten van alle lieve mensen om me heen. Herstellen met een grote H.

Klaproos in knop-SYL

 

Deze blog is ook verschenen op: www.gezondnu.nl

4 Comments

  1. Bianca schreef:

    Zo mooi en zo puur geschreven..Lieve Myrthe…heel veel sterkte en een heel spoedig herstel!! Liefs♡ Bianc

  2. Daniëlle schreef:

    Myrthe, wat schrijf je toch ontzettend mooi. Zonder melodramatisch te worden leg je zoveel gevoel in je verhaal, mooi om te lezen. Ik wens je een spoedig herstel! 😘

  3. Anne van den Ham schreef:

    Lieve Myrthe, wat gun ik jou/jullie een mooi en gelukkig nieuw leven!
    Sterkte met het herstel en dank voor het delen.

  4. Ruby schreef:

    Lieve Mythe, klaar voor de start af! Het begin van een Journey zoals jij die samen met je gezin gaat invullen. Ik wens je heel veel plezier, succes en geluk met alles wat er op je pad komt. Vergeet niet dat er in elk bloemenveld ook onkruid groeit maar met ploegen en zwoegen verwijder je die supersnel.
    Liefs Ruby

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *