Hoe je honderdtien wordt

Goed nieuws

De man tegenover mij hoort eigenlijk achter een eikenhouten bureau in een grote leren fauteuil te zitten. Er hangen posters aan de muur, schilderijen van oude meesters vastgeplakt met plakbandjes. Hij is een klassiek type. Lok over zijn voorhoofd met op zijn neus een montuurloze bril.
Direct bij binnenkomst stelde hij ons gerust.
‘Ik heb goed nieuws, bloedwaarden en longfoto’s zien er goed uit.’
Zo fijn, een dokter die gewoon direct to-the-point komt nog voordat je zit.
Ik haal opgelucht adem, de zenuwachtige kriebels verlaten mijn buik.
Want ook al ga ik uit van goed nieuws, toch maakte ik me soms zorgen.
Vooral op de dagen dat ik het ene been niet voor het andere kon krijgen of zomaar in slaap viel op de bank. Mijn lief was er ook niet echt gerust op als hij me ineens weg zag trekken.
Dan vroeg hij voorzichtig: ‘Ben je moe?’.

Ouder dan je leeftijd

We leggen het voor aan de dokter en hij knikt. Het is een uitwerking van alle behandelingen in het verleden. ‘Nog geen jaar geleden heb je je laatste operatie ondergaan, je lichaam moet nog wennen aan de nieuwe situatie. Het effect van een borstreconstructie wordt nogal onderschat’, geeft de oncoloog aan. ‘Maar ook uit onderzoek naar de effecten van de mantelveldbestraling op langere termijn blijkt dat deze behandeling een grote impact heeft op de vitaliteit. Je bent eigenlijk ouder dan je leeftijd, dus moet je wat rustiger aan doen.’
Dat moet ik even op me in laten werken want ook al weet ik dat de arts gelijk heeft, tegelijkertijd weet ik ook dat ‘rustiger aan doen’ een, voor mij, ondefinieerbaar begrip is.

Mooi en soms moeilijk

Ik doe heel vaak rustig aan vind ik zelf maar de energiedips vallen soms gewoon over me heen.
Probeer maar eens een evenwicht te vinden als je je 25 voelt in een lijf van 40+ dat eigenlijk dus al bijna de 50 heeft bereikt, volg je het nog?
Toch is het een fijn gesprek, mijn bloedwaardes zijn goed, mijn longen schoon, het lichamelijk onderzoek laat geen gekke dingen zien, de dokter luistert, geeft nuttige informatie en hij ziet mij.
‘Als ik naar je kijk zie ik een jonge, vitale, afgetrainde vrouw (dat waren zijn woorden ;)) en dat is mooi maar soms ook moeilijk kan ik me zo voorstellen.’
En met die laatste zin slaat hij de spijker op zijn kop.
Maar ik verlaat het ziekenhuis met een glimlach op mijn gezicht.

Moe maar honderdtien

Een maand later ben ik bij de dermatoloog, weer zijn daar de kriebels in mijn buik. Nadat mijn velletje is gecheckt van mijn voeten tot mijn kruin komt mijn nieuwe huidarts tot de conclusie dat ze, voor nu, geen gekke dingen ziet. Voor het eerst in weet-niet-hoe-lang hoeft er niet bevroren, gesneden of gebrand te worden. Joehoe! Hoe heerlijk! En weer verlaat ik het ziekenhuis met een glimlach van oor tot oor.

Ha! Zie je wel, misschien wat vermoeider en ouder maar dat maakt niets uit als je honderdtien wordt!

Today is the oldest

1 Comment

  1. Anne van den Ham schreef:

    Dat is de juiste conclusie! Je hebt het weer mooi weergegeven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *