Houd je hart erbij, dan klopt alles

‘Zeg maar tegen papa dat hij taart kan halen, dat zal hij sowieso wel doen denk ik. Hij gaat toch altijd van het beste uit. Ik ook hoor’, zegt dochterlief als ik haar tussen de middag vraag een sleutel mee te nemen  zodat ze erin kan na schooltijd.

Hartslag

Twee weken geleden is er een MRI gemaakt van mijn hart. Na bestraling en chemo is er permanente schade ontstaan, een verminderde ‘pompfunctie’ en een verhoogde hartslag. Voor mijn overenthousiaste hart slik ik pillen om het geheel wat te temperen. Een paar maanden had ik besloten om daar mee te stoppen. Als je maar positief genoeg denkt en er in gelooft dat je ze niet nodig hebt zou dat vast helemaal goed komen. Totdat ik super relaxt op de bank zat met een hartslag van 110. Toen was ik maar weer braaf de roze snoepjes gaan nemen.

‘Magic’

Mijn gedachten gaan naar twee weken terug. In eerste instantie was er weer de weerstand van de vorige keer totdat ik besefte dat vluchten geen zin had.
Ik lig in het apparaat, de contrastvloeistof wordt ingespoten. Het is zoals het is, adem in adem uit. Door de koptelefoon klinkt ‘It’s a kind of magic van Queen. Inwendig lach ik. Het is inderdaad een soort magie, het apparaat waar ik in lig maakt foto’s van mijn hart met behulp van magneten. De paniek die ik de vorige keer voelde is er niet, rustig luister ik naar de aanwijzingen tussen de muziek door. Adem in, adem uit, adem vasthouden………. Adem maar weer door. Yoga maar dan anders. Met mijn lief aan het hoofdeinde. Ook al zie ik hem niet, ik voel dat hij er is.

Toch 110

Vandaag zitten we weer in de wachtkamer, hoeveel tijd hebben we in al die jaren al gewacht in ziekenhuizen? Er fladderen vlinders in mijn buik maar het zijn geen fijne vlinders. Hoewel ik altijd uitga van positief nieuws blijft de dreiging bestaan. Mijn naam wordt geroepen. De, voor ons, nieuwe cardioloog is een vrouw met bruine ogen en lang donker haar. Ze begint direct te praten, de pompfunctie van het hart is verminderd maar stabiel gebleven. En ja, van die snelle hartslag word je moe, maar schadelijk is het niet. Helemaal niet als je het met de pillen iets tempert. ‘Dus, als het zo blijft kan ik gewoon 110 worden?’ De dokter lacht en antwoordt: ‘Jazeker maar we maken wel een afspraak voor volgend jaar.’ Buiten stappen we de zonnestralen tegemoet. Er ligt een lange, mooie en ziekenhuisvrije zomer voor ons. Mijn lief en ik huppelen zo ongeveer naar de auto. De derde goede uitslag op een rij, we zijn dankbaar en blij.

Yes taart!

Thuisgekomen kijkt dochterlief naar de doos in de handen van mijn lief.
Ze slaat haar armen om me heen. ‘Ik zei het toch! Yes taart!’

En morgen?
Morgen bak ik er zelf weer een omdat iedere dag er een is om te vieren!

stenen hart in het gras

3 Comments

  1. Linda schreef:

    Fijn (:
    Lekker genieten van de mooie zomer en je fijne gezin!

  2. Henny schreef:

    Lieve Myrthe,
    Wat een fijn nieuws, ik wens jullie een hele fijne zomer, herfst, winter, lente ,zomer enz enz……
    Liefs en een zoen,
    Henny

  3. Anne van den Ham schreef:

    Geweldig Myrthe! Van harte! En inderdaad……..vier iedere dag het leven! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *