Meiden in de moestuin, een nieuwe generatie

We hebben geoogst, bolcourgettes. Ook de peultjes groeien gestaag, bij de andere bonensoorten is er vooral veel blad te zien maar nog weinig bloem. We zijn erover uit, volgend jaar gaan “de meiden in de moestuin” voor een “echte” tuin.

De huidige tuin is voor starters. Mijn vriendin en ik zijn op expeditie gegaan in het moestuincomplex, welke tuinen zijn er vrij? De meeste tuinen zijn rechthoekige lappen grond. Het is een lijnenspel van allerlei soorten groenten. Sporadisch een meer speelse indeling, wat fruitbomen, wat struiken of een pluktuin met weelderige bloemen.

Een enkele lap grond ziet er verdrietig en verlaten uit. Ik ben dan altijd benieuwd naar het verhaal achter de trieste tuin.

En dan komen we een plekje tegen….

Alsof de tijd heeft stilgestaan, een wildernis in het rechthoekige hokjescomplex. Het gras staat tot aan onze knieën, de verwilderde framboos bezwijkt onder het rijpe fruit. Er staat een oude pruimenboom, grillig van vorm. Aan een tak hangt een verlaten schommeltje. Achterin, naast een bramenstruik, die zijn eigen leven is gaan leiden, staat een piepklein houten schuurtje.

We ontdekken nog een kiwi, een stoofpeer en rode klapbessen. We kijken elkaar aan, is dit onze nieuwe tuin? Het is een enorme klus, een mega klus. Er zijn zoveel redenen om te bedenken waarom we niet aan deze tuin zouden moeten beginnen. Maar toch…. Deze plek met de oude bomen, de struiken vol fruit en de paardjes op de achtergrond geven een heel nostalgisch gevoel.

Vroeger en nu

Op de terugweg mijmeren mijn vriendin en ik over vroeger. Over het feit dat haar opa een moestuin had maar zijn kleinkinderen daar nooit mee naartoe nam. Maar dat de interesse toch was gewekt. Over mijn opa en oma die vanuit Lelystad verhuisden naar een boerderij in de Noordoostpolder met een fantastisch spannende tuin. Er waren bessen, frambozen, aardbeien, pruimen, kersen, appels en een groentetuin.

Op de groentetuin was mijn opa erg zuinig. Ik herinner me dat ik daar niet veel mocht doen, waarschijnlijk bang dat ik zijn zaailingen om zeep zou helpen. Ik had in de tuin verschillende hutten. De mooiste en ruimste hut was gebouwd van snoeihout, het meubilair bestond uit boomstronken. Ik had ook wat huisraad. Bakjes, een bekertje en wat bestek. In mijn herinnering was het altijd warm en mooi weer. Ik plukte soms wat zacht fruit. Nam dat mee naar mijn hut en maakte daar een prutje van. Zittend op een boomstam at ik dat dan op. Soms was het brouwsel ronduit zuur door de hoeveelheid rode bessen en soms was het heerlijk zoet door de hoeveelheid frambozen.

Superfood smoothies

“Je was je tijd ver vooruit” merkt mijn vriendin glimlachend op, tegenwoordig heten die prutjes: “ultragezonde superfood smoothies”. Ze heeft gelijk. Het grappige is dat alles weer terugkomt. De geschiedenis herhaalt zich zo vaak. De moestuin heeft een generatie overgeslagen, van opa naar kleindochter.

Maar als ik een paar dagen later mijn moeder onze, “misschien nieuwe” tuin laat zien vraagt ze: “Mag ik dan ook een stukje?”.

bolcourgette

Deze blog is ook verschenen op: www.gezondnu.nl

1 Comment

  1. ilonka van der sijde schreef:

    Wat leuk om in je blog zoveel herkenbaars te lezen.
    Die overwoekerde tuin sprak ook heel erg tot mijn verbeelding; net of je een oud huis bezichtigd en
    bedenkt waar je de bank enz. neer gaat zetten.
    Het wordt hard werken, maar met jullie enthousiasme gaat het zeker lukken!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *