“Mijn” dermatoloog

Ik sta voor de spiegel, twee blauwe ogen kijken mij aan. Het is zo jammer, ik wil het niet maar ik weet dat het moet. Ik zit in een heerlijke flow, de zon schijnt, ons huis wordt steeds netter, ik maak creatieve plannen met leuke mensen en ik schrijf. Wat ik steeds maar voor me uit blijf schuiven moet toch echt gebeuren.

Basaalcelcarcinoom

Het rode plekje op mijn schouder ziet er onschuldig uit en is ook niet direct levensbedreigend, maar toch… Ik weet wat het is en ik weet wat het betekent. Ik zal echt de telefoon moeten pakken om een afspraak te maken bij de dermatoloog. Ik zie mezelf alweer staan, op een stuk papier, in alleen mijn slipje. Hij zal iedere centimeter van mijn lijf met zijn vergrootglas bestuderen en tot de conclusie komen dat het rode plekje basaalcelcarcinoom (prachtig woord voor galgje, gaat vast niemand raden) is . Als de dokter dan met Belgische tongval zegt; “Het zijn inderdaad huidkankertjes”, klinkt het bijna schattig.

“A positive attitude will lead to positive outcomes”

Toch kijk ik niet uit naar de afspraak want ik weet dat die schattige kankertjes ook verwijderd moeten worden… Als ervaringsdeskundige, weet ik dat dit op drie verschillende manieren kan. Bevriezen met stikstof (als het plekje piepklein is), insmeren met zalf die drie uur moet intrekken om vervolgens de slechte cellen te laten ontploffen met behulp van infraroodlicht (echt heel knap maar best onprettig) of er wordt gesneden. Dat is mijn minst favoriete optie.

“Mijn” dermatoloog

Het ligt niet aan de dokter, ik ken hem al jaren, mag hem zelfs bij zijn voornaam noemen. Maar het is steeds weer de confrontatie, het ongemak en de pijn. Twintig jaar geleden werd ik ziek, toen ben ik bestraald. De bestraling heeft destijds mijn leven gered en zorgt er nu voor dat ik een goede band heb met mijn dermatoloog. Dat laatste had niet per se gehoeven van mij, maar ach, het is een aardige man, ik had het slechter kunnen treffen.

Paniek

Ik bel het ziekenhuis om een afspraak te maken. “Sorry”, zegt de mevrouw aan de andere kant van de lijn ik kan geen afspraak meer inplannen bij de dokter, hij gaat terug naar België per 1 mei. Het zweet breekt me uit, ik voel een lichte paniek opkomen. Ik probeer de mevrouw aan de andere kant van de lijn ervan te overtuigen dat ik echt de gelegenheid moet krijgen om afscheid te nemen van “mijn” dokter. Maar ze houdt standvastig vol, het kan niet.

Yes!

Met tranen in mijn ogen hang ik op, zonder afspraak. Ik haal een paar keer diep adem . Even later stap ik op de fiets. Bij de balie van de afdeling dermatologie leg ik het verhaal uit aan de assistente. “Je hebt geluk”, zegt ze. “Ik heb voor volgende week dinsdag nog een plekje, er is net iemand uitgevallen”.

Met een grote glimlach verlaat ik het ziekenhuis. Yes ! Ik mag dinsdag naar “mijn” dermatoloog!

bij dermatoloog

Deze blog is ook verschenen op:www. gezondnu.nl

 

 

 

 

3 Comments

  1. Cor schreef:

    Denk dat we dezelfde dermatoloog hadden 🙂 (voor trombose).
    Maar er zijn meer ‘fijne’ dokters hoor. Als je maar gaat haha.
    Weer een mooie blog trouwens en ludieke foto van jezelf erbij.

  2. corine schreef:

    Wat fijn dat je nog afscheid kunt nemen van hem. Kun je hem Belgische bonbons geven. 😉

  3. Ellis schreef:

    Afgezien van het feit dat jouw Belgische dermatoloog inderdaad een hele fijne man is, ga jij het natuurlijk ook enorm treffen met je volgende dokter. Dat móet namelijk gewoon. Denk maar aan de titel van deze blog. (En mocht de opvolger alsnog tegenvallen: af en toe een nachtje naar België hoeft ook niet persé een straf te zijn)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *