Niet alle klaslokalen hebben vier muren

Voorlopig advies

Ze schuifelt de, anders zo rumoerige maar nu zo goed als verlaten, school binnen. Met kriebels in haar buik, zo vertelde ze net. Als we worden geroepen nemen we plaats voor het bureau. Heel even voelt het alsof we bij de dokter zitten maar vandaag is het de juf die de diagnose gaat stellen. ‘Het voorlopige advies voor het voortgezet onderwijs.’ Ik kijk naar het gespannen koppie van dochterlief die haar ogen op de juf heeft gericht. Die op haar beurt weer met een gespannen blik naar de intern begeleider kijkt. Af en toe vraagt ze om bevestiging. ‘Zeg ik het zo goed?’. Waarop ze een bemoedigend knikje krijgt van haar collega als antwoord.

Doe maar gewoon…

Er zijn staafdiagrammen waarop de vormen van voortgezet onderwijs afgebeeld staan. Er zijn grafieken waarop de scores van de verschillende vakken staan en er zijn uitstroomprofielen. Is het mijn onderwijsachtergrond die ervoor zorgt dat ik halverwege het gesprek met tranen in mijn ogen zit? Of is het mijn moederhart dat zich schreeuwend afvraagt waarom ze nu nog steeds niet begrijpen dat onze dochter niet in een vakje te vangen is? Hier op school doen ze wanhopig hun best om haar op het pad van gemiddelden te laten lopen. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg lijkt het motto te zijn.

Blijkbaar is er niet veel veranderd in al die jaren want dat is ook de boodschap die ik me nog heel goed herinner uit mijn basisschooltijd. Als je maar niet anders was dan anderen dan was je veilig, dan vond de juf je lief en werd je niet gepest. Helaas gingen mijn ouders scheiden en was dat nogal ongebruikelijk in die tijd dus werd ik al snel het mikpunt van de spot op het moment dat ik me al zo eenzaam en niet begrepen voelde.

Niet alle klaslokalen hebben vier muren

Gelukkig was er in ‘mijn’ tijd nog wel ruimte voor creativiteit, drama en muziek. We hadden zelfs een heus handvaardigheidslokaal met kleioven, soldeerbouten en heel veel ruimte. Ik keek uit naar die lessen, daar waar ik iets kon maken wat je niet uit de boeken leerde. Ook gingen we naar buiten, onderzoeken, ervaren en beestjes vangen. En er waren meesters op mijn school en die waren er de hele week.

Dochterlief heeft in haar hele schoolcarrière nog nooit een meester gehad, in ieder geval niet langer dan een paar uurtjes in de week voor gym. Leren doe je uit boeken en digitaal. Ervaringsgericht onderwijs en ruimte voor creativiteit is ver te zoeken in het huidige systeem van gemiddelden, cito scores en onderwijsinspectie normen. De grafieken die de juf aan ons laat zien schieten alle kanten op. Alsof ze lachend willen zeggen: ‘Succes met adviseren, wij doen er niet aan mee.’

Een fijn gesprek

Manlief die normaal gesproken niet op zijn mondje is gevallen heeft het hele gesprek nog geen woord gezegd. Dochterlief kijkt nog steeds gespannen en in mijn buik heeft zich een onbestemd gevoel genesteld. De 15 minuten zijn voorbij, de tijd is om. De juf bedankt ons voor het fijne gesprek. Als we de deur uitlopen vraagt dochterlief: ‘Maar wat voor een niveau heb ik nou eigenlijk?’

niet alle klaslokalen hebben vier muren

 

 

1 Comment

  1. Dorien schreef:

    Ben t er helemaal mee, eens kinderen zijn zo veel meer dan hun reken en taal prestaties in een grafiek. Waar staat iets over spontaniteit, empathie, belangstelling voor de wereld om hem of haar heen, behulpzaam zijn, leiderschapskwaliteiten, het bedenken van creatieve oplossingen etc. etc.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *