Ode aan het verplegend personeel

Piepje

In mijn hand heb ik een kastje, een klein kastje met daarop een rode knop. Als ik me niet goed voel, iets wil hebben of zo maar een praatje wil maken kan ik op de knop drukken. Ik hoor dan niets, maar aan het rode lichtje op het kastje kan ik zien dat er een signaal verstuurd is. Ergens gaat dan een piepje, een piepje dat steeds iets harder van zich laat horen. En de persoon die dat piepje bij zich heeft zal naar mij op zoek gaan. Om te helpen, iets te halen of zo maar even te luisteren.

Ik weet hoe het werkt. Deze keer heb ik het niet zo vaak nodig maar ik denk aan de eerste operatie. Toen ik bijna niet kon bewegen van de pijn. Met in mijn ene hand de afstandsbediening van de morfinepomp en in de andere mijn lijntje met het verplegend personeel. En het was ook echt zo, wanneer ik op de knop drukte kwam er in no time een zuster of broeder naar binnen gesneld. Bezorgd maar nooit te bezorgd.

Een hele klus

Alle keren dat ik in het ziekenhuis lag was er die persoonlijke aandacht. Ondanks dat ik vaak genoeg de snelle voetstappen hoorde op de gang, een drafje, nog net geen galop. En ook de kleine irritaties die zachtjes, maar net niet zacht genoeg, op de gang uitgesproken werden. De frustraties over het personeelstekort, het krappe inroosteren of het gebrek aan communicatie door de specialist. Ondertussen hoorde ik ook de ,wat oudere, mannelijke patiënt aan de andere kant van de gang steeds maar roepen, hoesten en mopperen.

Het lijkt me een ontzettende klus, de hele dag voor hele zieke en minder zieke mensen zorgen, in mijn ogen is dat een roeping. Want ondanks dat ik merkte dat het druk was, soms echt te druk, kwam er toch steeds, op een rustiger moment, een lieve zuster naast mijn bed zitten om oprecht te vragen hoe het met me was. En toen ik na vier dagen zo graag wilde douchen, waste er een zorgzame verpleegster liefdevol mijn haar ook al had ze daar eigenlijk helemaal geen tijd voor. Ik voelde me zo dankbaar toen ik doodvermoeid, maar heerlijk fris weer in mijn, ondertussen ook nog verschoonde, ziekenhuisbed lag.

Natuurlijk zullen er ook mensen zijn met andere ervaringen en ook ik heb wel eens mijn wenkbrauwen opgetrokken bij een opmerking van een zuster of broeder. Maar nog vaker heb ik met plaatsvervangende schaamte in mijn bed gelegen door het gedrag van een medepatiënt.

Ode aan de zorg

Dit is een ode aan de zorg. Een dankwoord voor alle lieve broeders en zusters. Het verplegend personeel dat dag en nacht klaar staat voor de patiënten die met een oplichtend kastje in hun bed liggen te wachten totdat de hulp in nood aan komt snellen. Voor grote en kleine ongemakken, om wissewasjes mee te bespreken of doodsangsten mee te delen, om voor te zorgen en te ontzorgen.

Dank jullie wel !

hospital-736568_1280-2

 

Deze blog is ook verschenen op: www.gezondnu.nl

4 Comments

  1. Richard schreef:

    Je hebt het weer prachtig verwoord Myrthe. Ga zo door.

  2. Nico schreef:

    Helemaal eens met je ode. Net een colonoscopie achter de rug, letterlijk en figuurlijk. De verpleegster Shirley wist mij op een slimme manier gerust te stellen, bracht vakkundig de kijkbuis in en nam ook de tijd voor de afrondende werkzaamheden. Ze was al die tijd druk met de apparatuur, met de behandelend arts, met mij en met het aanvullen van de materiaalkast. Ondanks een vervelende situatie heb ik genoten van deze zorgverleenster. Zelfs een compliment aan haar adres werd beantwoord met een lief en welgemeend ‘ Maar u was een voorbeeldige patiënt’. Deze mensen zijn goud waard.

  3. Hennie schreef:

    Heel lief Myrthe, en dan te bedenken dat de zorg zo onderbetaald en ondergewaardeerd wordt, ook mijn ervaring (al is dat veel en veel minder dan jij moest ervaren) is de liefdevolle aandacht en geduld van verpleging.
    De meesten begrijpen wel dat je soms ff een aai, of een bemoedigend woord nodig hebt.
    maar tevens is het zo, dat wat je geeft, krijg je gelukkig ook vaak terug. En jij deugd!
    XX

  4. ilonka van der sijde schreef:

    Lieve dochter . ik ben ontroerd, zeker, maar ook zo ontzettend blij dat jij deze woorden op papier hebt kunnen zetten!!
    Ik heb je geestelijke groei mee gemaakt, mede veroorzaakt door de pijn van het lijden en ik ben zo heel erg gelukkig
    dat je er bent.
    Mijn verdriet met je delen kon ik niet, maar mijn blijdschap wel!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *