Reizen, magisch maar met klamme handjes

Schiphol

Voor de tweede keer deze week ben ik op Schiphol. Afgelopen weekend kwam mijn vriendin met haar gezin aan uit Nieuw Zeeland. We stonden te wachten bij terminal D2. Om de paar minuten kijkend op de monitor of vlucht EK1632 al was geland. Vijftien minuten vertraging. Bagage op band 2.

Elk moment kunnen ze door de schuifdeuren van matglas te voorschijn komen. Met ons wachten meer mannen, vrouwen en kinderen. De energie is voelbaar, emoties van verwachting en ongeduld.

Smeltkroes van nationaliteiten

Schiphol is een smeltkroes van nationaliteiten, daar waar alle werelden samenkomen en weer uiteenvallen. Een ieder met een eigen verhaal, zo veel te vertellen. Ik kijk gefascineerd om me heen. Steeds weer schuiven de deuren open en iedere keer is er een omstander die reageert. Tranen, lachende gezichten en heel veel liefdevolle omhelzingen. Er heerst een sfeer van dankbaarheid en ongeduld. Dan gaan de deuren opnieuw open en kunnen wij onze dierbare vrienden weer in de armen sluiten. We hebben er een jaar op moeten wachten.

Reizen,heimwee en angst

Nog geen week later ben ik dus weer op Schiphol. Deze keer ga ik zelf op reis. Het is de tweede keer dat ik vlieg zonder reisgenoot. Voor het eerst langer dan een week bij mijn man en kinderen vandaan. Het maakt dat er een spannende kriebel in mijn buik ontstaat. Ik heb ernaar uitgekeken maar tegelijkertijd is het een stap uit mijn “comfortzone”. Een ouderwets heimwee gevoel overvalt me terwijl ik het land nog niet eens heb verlaten.

Terwijl ik nip van mijn Starbucks Latte, app ik even met manlief. Nog snel een laatste post op Facebook voordat ik een week offline ga. Genietend lees ik de lieve reacties van familie en vrienden. Dan loop ik naar gate B18. Na het boarden stap ik in de bus die me na een ritje van een minuut of vijf bij de hemelblauwe cityhopper brengt. De zwaan van KLM. Ik neem plaats op stoel 19 A. Een plek aan het raam, boekje en camera bij de hand. De stoel naast me blijft leeg dus kan ik me echt comfortabel installeren. Na het praatje van de piloot en de stewardessen stijgen we op. Ik geniet van het uitzicht. Met het loskomen van de grond laat ik ook mijn heimwee gevoel los. De wolken zijn wit, allerlei vormen op een prachtig blauwe achtergrond. In gedachten kan ik ze aanraken. Hoe vriendelijke,zacht en wollig de wolken ook lijken toch bieden ze het vliegtuig soms weerstand. De cityhopper neemt z’n naam serieus en hopt regelmatig op en neer, met name bij de daling. Dat is ook het moment dat mijn lijf reageert door mijn handen te voorzien van een klam en koud laagje. Angst is een vreemd fenomeen.

The sky is the limit

Het is fantastisch dat je in een uur en twintig minuten in Lyon bent. In elf uur waren we afgelopen december in Bangkok. Om aan de andere kant van de wereld te komen heb je een dag nodig.

The sky is the limit. De magie van reizen met het vliegtuig, maar wel met klamme handjes…

vliegen

Deze blog is ook verschenen op: www.gezondnu.nl

1 Comment

  1. Liselot schreef:

    Wederom heerlijk om je verhaal te lezen. X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *