Retraite, hoe ik terug bij mezelf kwam

De zon schijnt, ik loop met Aram, onze hond, in het bos. Lente, heerlijk ! Ik kijk glimlachend naar mijn onelegante wandelschoenen onder mijn jurkje. De beste investering ooit. Niet charmant, maar oh, wat lopen ze lekker. Ze staan symbool voor “mijn eerste stappen naar een nieuwe levensfase”.

Op retraite bij Le Moulin des Comtes

Bijna 1100 kilometer had ik afgelegd in Maya, mijn knalgele Mini, toen in stopte op het terrein van Le Moulin des Comtes, alleen dit was al een overwinning. Nooit eerder had ik zo’n afstand afgelegd in mijn eentje. Een gevoel van trots gemengd met vermoeidheid overspoelde me toen ik uitstapte, de tranen brandden achter mijn ogen. Het uitzicht was prachtig, glooiende groene heuvels, de rivier, paarden in de weide. “Dat zijn vast de paarden waar de coaching mee gedaan wordt” dacht ik. Ik werd opgevangen door Anneke, even later maakte ik, zittend op het terras in de zon, kennis met Ton. Ik was de eerste van de vijf vrouwen die deze week deelnamen aan de “Terug naar jezelf” retraite.

Na een kopje thee besloot ik naar huis te bellen om te vertellen dat ik goed was aangekomen. “Hoi, met mij, ik ben er.” Daar kwamen de tranen, paniek, wat had ik gedaan? Ik was in Frankrijk ver weg van huis en zo direct ging mijn telefoon uit, om vervolgens een week later pas weer aan te gaan… “Het is goed schat, neem afstand, wij wachten op je” was het antwoord van mijn lief. Hij had gelijk, ik was hier omdat ik afstand nodig had, ik had mijn hart gevolgd en was hier uitgekomen.

“Déborde le fleuve, – Pas le soleil”

Langzaamaan arriveerden de andere vrouwen. Na een korte kennismaking werden de kamers van de gites verdeeld. Op de deur van mijn kamer stond de spreuk: “Als de leerling bereid is, dient de leraar zich aan”. De week was een bijzonder leerzame reis, een ervaring die niet in woorden te vatten is. Een week vol yoga, mindfullness, stiltewandelingen, meditatie, prachtige gesprekken, tranen en heerlijke maaltijden. Op een zonovergoten, prachtige, stille plek. Maar ook een week waarin we ontzettend gelachen hebben met elkaar en niet alleen tijdens de lachmeditatie.

Offline, alleen met jezelf

Een week offline. Geen contact met de rest van de buitenwereld, even alleen met jezelf bezig zijn, alleen voor jezelf zorgen. Voor mij een totaal nieuwe ervaring en een groot cadeau. Na deze week waarin wanhoop zich had vertaald in dankbaarheid namen we afscheid van elkaar. Voor altijd in elkaars hart. Een ieder had haar eigen proces doorlopen, prachtige, krachtige vrouwen !

De spreuk op mijn kamerdeur had ik inmiddels ook helemaal begrepen, ik had geleerd. Als je een steen uit de rivier haalt dan verandert het water zijn weg, soms heb je iemand nodig om je te helpen een steen uit jouw rivier te verleggen of te verwijderen. Ik was de leerling, Anneke en de andere vrouwen de leraar.

Stenen zijn verlegd, ik heb mijn weg weer gevonden naar huis, mijn gezin, mijn thuis. En ik heb een hechte band met mijn wandelschoenen.

IMG_4232

 

Deze blog is ook verschenen op: www.gezondnu.nl 

 

4 Comments

  1. lobke schreef:

    Wauw prachtig.. En wederom heel herkenbaar liefs

  2. lydia schreef:

    Prachtig, bedankt voor het delen van je ervaringen.

  3. Madelon schreef:

    Het is net of je er zelf bij bent hoe je het omschrijft. Mooi

  4. Matty schreef:

    Wat heb je dat mooi geschreven, ontroerend. Krijg er kippenvel van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *