Tweelingzussen die afscheid moeten nemen

Schaduw

“Ik werd het eerst geboren” zegt ze. “We scheelden een minuut of vijf, twee roze wolken van baby’s. Flink ook, 5 en 6 pond”. Ze zit voor me in een rolstoel. Klein, breekbaar, het vuur in haar ,ooit zo pittige ogen, gedoofd. Ze is een schaduw van de trotse, elegante en knappe vrouw die ze was.

We hebben plaatsgenomen in de familiekamer van het uitvaartcentrum en wachten daar totdat het ceremoniële afscheid begint. Ze krijgt uiteraard een ereplaats, precies in het midden, vlak voor de eenvoudige blank houten kist waarin haar tweelingzus ligt. Ave Maria klinkt. Ik kijk om me heen, het is de kleinste uitvaart die ik, tot nu toe, heb meegemaakt. Als je zo oud wordt zoals zij zijn, blijf je afscheid nemen. Neven, nichten, achterneven, achternichten, buren en een handvol andere bekenden is wat overblijft.

Het is stil op de begraafplaats, zelfs de wind houdt zijn adem in.

Na wat liefdevolle woorden, wordt tante naar haar laatste rustplaats gedragen, haar zus rolt achter haar aan. De zon staat fel aan de hemel, het is dik dertig graden. Het gras voelt verend aan onder mijn pumps, ik onderdruk de neiging om mijn schoenen uit te trekken. Ik zou het zachte groene tapijt graag onder mijn blote voeten willen voelen. Even willen aarden.

De begraafplaats is prachtig. Grote groene bomen, vol in het blad. Graven vol bloemen, keurig onderhouden. Naast mij staat zoonlief, het is de eerste keer dat hij bij een begrafenis is. Ik zie hem de omgeving in zich opnemen. Dan zakt de kist zachtjes de grond in. Het is een hereniging met haar broer die op dezelfde plek ligt. En als het zover is, zal er ook nog een plekje beschikbaar zijn, uiteindelijk toch weer samen.

Een laatste groet

We brengen een laatste groet. In gedachten werp ik haar een kushand toe en zeg: “Dag lieve tante Nel, rust zacht.” Het is stil in mij, het is stil op de begraafplaats. In de familiekamer staan de drankjes al klaar, er wordt gepraat, herinneringen opgehaald, verwaterde familiebanden worden aangehaald. De vraag is voor hoe lang. Mijn achtergebleven tante staart wat voor zich uit. Als de dame met de drankjes langskomt neemt ze een wit wijntje, ook hapt ze (toch nog steeds heel elegant) van het kaasbroodje dat erbij wordt geserveerd. Ze is verdrietig maar lijkt ook te genieten. Iedereen bij elkaar. De enige die nu mist is haar geliefde tweelingzus. De zus waarmee ze een heel leven heeft gedeeld, altijd mee heeft samengewoond totdat het de laatste jaren niet meer ging. Nooit getrouwd, geen kinderen, de tweelingzussen, waren altijd samen. Volgende maand zouden ze hun 91ste verjaardag vieren. Als ik afscheid van haar neem zegt ze: “Ik ben de enige van het hele gezin die over is.”

Op de terugweg in de auto vraag ik mijn zoon hoe hij de begrafenis heeft ervaren. “Oh, prima. Antwoord hij. “90 jaar is vet oud dus daar hoef je niet verdrietig om te zijn maar ik vind het wel zielig voor tante Tiny.” En dat kan ik alleen maar beamen…

 

Deze blog is ook verschenen op: www.gezondnu.nl 

3 Comments

  1. ilonka van der sijde schreef:

    Ik ben diep geroerd.
    Het grote contrast; de prachtige omgeving, het schrijnende verdriet om wat nooit meer is, beleefde ik net zo.
    Alle familieleden aanwezig voor deze ene keer…
    De grote kleinzoon, die zijn eerste begrafenis meemaakt en zo goed aanvoelt waar de pijn zit!
    En zo trots op mijn dochter, die dit zo mooi verwoorden kan.

  2. Matty Hop-Cordes schreef:

    Wat prachtig geschreven, Myrthe! Heel bijzonder!

  3. Liselot schreef:

    Goh wat een herkenbaar verhaal. Weer zo beschreven dat het is alsof ik er bij ben geweest. Dat ik dat zo voel is jouw gave! Sterkte lieve tante van Myrthe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *