Vaderdag, een zaadje kwam een eitje tegen

Een zaadje kwam een eitje tegen, zij versmolten en negen maanden later, op 4 mei 1974 werd er een meisje geboren. Zij kwam ter wereld in het huis van haar opa en oma. Haar moeder had haar niet gepland en in eerste instantie was ze ook niet zo gewenst, dat veranderde gelukkig snel. De eigenaar van het zaadje ontkende iedere betrokkenheid.

Als ik in de spiegel kijk

Maar als ik nu in de spiegel kijk weet ik dat ik op hem lijk. Hij heeft mij niet erkend, nergens staat zwart op wit dat ik zijn dochter ben. Dat is best verdrietig, niet alleen voor mij maar ook voor hem. Hoe kom je tot het besluit om je kind te negeren, te ontkennen? Ik kan me er niets bij voorstellen.

Het deed wel wat met me. Ik voelde me niet altijd de moeite waard, ik twijfelde aan mezelf en dan was er ook de “waarom” vraag.

“Waarom wil hij niet mijn vader zijn, waarom ontkent hij mijn bestaan?”

Toen ik hem uiteindelijk, na wat speurwerk, ontdekte aan de andere kant van de wereld, bleek hij wel degelijk op de hoogte te zijn van mijn bestaan. Ik was het grote geheim dat hij sinds mijn geboorte met zich meedroeg. Zijn vrouw wist ervan, de rest van zijn gezin niet. Tot twee keer toe spraken we wat af als hij weer eens in het land was. Beide keren liet hij het afweten.

De eerste en laatste keer dat ik hem zag

Jaren later kwam het dan toch tot een ontmoeting, noodgedwongen. Er was voor hem geen ontkomen meer aan. Bloednerveus zat ik op de bank kijkend naar de man die “mijn vader” was. Het was een vreemd soort van best gezellig. Toen ik opmerkte dat het bijzonder was dat we elkaar, na al die jaren, eindelijk ontmoette, viel er een ijzige stilte. Na die ene ontmoeting was er een bruiloft waar we beiden waren. Hij nam afscheid van me met drie zoenen, mij beduusd achterlatend. Het was de tweede en laatste keer dat ik hem zag.

Vaderdag

Het is vaderdag vandaag en automatisch denk ik toch even aan mijn “pa”. Ik ben niet meer boos, verdrietig of teleurgesteld. Het is zo als het is. Ik kan er met compassie naar kijken. Hij is zelf opgegroeid zonder vader, een oorlogskind met een Nederlandse moeder en een onbekende Duitse vader. Dat zal de nodige littekens hebben nagelaten. Ook hij is een product van zijn opvoeding.

Ik heb geleerd dat geheimen je een leven lang blijven achtervolgen als je niet eerlijk bent tegen jezelf. De kans die hij heeft gehad om onderdeel uit te maken van mijn leven heeft hij niet gegrepen. Het maakt niet meer uit, ik ben niet anders gewend.

Ik ben dankbaar dat hij een zaadje heeft gepland zodat ik kon uitgroeien tot wie ik nu ben. Ik dank hem voor zijn blauwe ogen die ook de mijne zijn. Mijn lengte heb ik gelukkig van mijn moeder. Maar het schrijven, dat doet hij ook.

Willem, als je dit leest: “Fijne vaderdag”.

kleine Myrthe

 

 

 

 

 

7 Comments

  1. lobke schreef:

    Wauw!

  2. Matty schreef:

    Wat heb je dat mooi geschreven! Heel bijzonder! Echt ontroerend. Geniet van je eigen gezin, meisje. ✨

  3. Ellis schreef:

    Verdrietig. En ‘oneerlijk’. Ik kan me voorstellen dat je met heel veel vragen blijft zitten zo. Wat jammer dat mensen soms zulke complexe wezens zijn. Gelukkig heb je inmiddels je eigen mooie gezin om vaderdag mee te vieren. Koesteren! X

  4. corine schreef:

    Jeetje myrthe wat lastig . Hij mist een prachtdochter! Fijne vaderdag met je man en mooie kinderen. X

  5. Ruby schreef:

    Mooi geschreven.

  6. Richard schreef:

    Weer super mooi geschreven meid. 👍

  7. Liselot schreef:

    Goh wat een gemis dat hij de kans om jou te leren kennen niet heeft gegrepen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *