Vandaag precies 15 jaar geleden.

Het was een vrijdag

Vandaag 15 jaar geleden sneeuwde het dikke vlokken. Alsof er wattenbolletjes naar beneden gegooid werden. Zacht maar dan koud. Het was een vrijdag. Donderdagavond was ik nog met mijn lief naar de stad geweest om een legpuzzel te kopen. Ik was er klaar voor, alles lag gewassen en gestreken in de kast. Het huis was schoon, het wiegje opgemaakt. De rand lag klaar om ingevuld te worden. De puzzelstukjes op kleur gesorteerd, daar zou het bij blijven. Want ook al wist ik niet wat ik kon verwachten, weeën herkende ik wonderwel. Thuis bevallen was geen optie dus vertrokken we naar het ziekenhuis. Hetzelfde ziekenhuis waarin ik twee maanden daarvoor opnieuw de diagnose Hodgkin had gekregen. Dezelfde plek waar ik na de eerste kraamweken mijn chemokuur zou moeten ondergaan.

Woelige baren

‘Schreeuw niet zo, ik weet dat het pijn doet maar schreeuwen heeft geen zin!’ ‘Daar weet jij helemaal niets van!’ roep ik terug naar de gynaecoloog met zijn vlassige baardje en penetrante zweetlucht. De weeënstorm die hij heeft veroorzaakt door, zonder aankondiging, mijn vliezen te breken golft over me heen. Ik weet niet waar ik het zoeken moet. Geen kortjakje gepuf, geen washandje op mijn voorhoofd. Ik schreeuw het van me af en wil dat de dokter zo ver mogelijk bij ons vandaan blijft. De zuster biedt haar verontschuldigingen aan over zijn lompheid. ‘Hij vertelt mij ook niets, fluisterde ze terwijl ze mijn hand vasthoud. Mijn lief staat liefdevol aan de andere kant, hulpeloos, machteloos en ietwat gefrustreerd. Ik ben er wel en ik ben er niet. Op het moment dat de mooiste baby van de wereld in mijn armen ligt wordt de leeuwin in mij echt wakker…

Lieve liefste

De kraamtijd gaat gepaard met veel tranen. Nachtenlang lig ik wakker, kijkend naar het wonder dat naast me ligt, mezelf afvragend of ik hem ooit zal zien opgroeien. Lars is de liefste baby die je je maar kunt voorstellen. Die eerste week mag niemand bij hem in de buurt komen. Onbewust maak ik me breed en plaats ik beschermend mijn arm over hem heen als iemand de slaapkamer betreed, ik trek nog net niet mijn lip op. Ik blijk non-verbaal angstaanjagend (daar heb ik nog wel eens last van).

Bewust terugkijken

Van baby naar peuter, kleuter en tiener. Ik mocht het allemaal meemaken. Zijn eerste lachje, stapje, tandje, woordje, diploma, schooldag, voorgoed in mijn geheugen gegrift. Er zijn zoveel quotes die zeggen dat je niet terug moet kijken omdat het om het hier en nu gaat. Maar af en toe kijk ik bewust terug, dankbaar voor vandaag. Dat maakt waarschijnlijk ook dat ik nooit echt boos kan worden op de puber van nu. Want ook al kan hij soms behoorlijk onbehoorlijk uit de hoek komen en struikel ik regelmatig over zijn maat 47 die ik op de vreemdste plekken tegenkom, hij blijft met zijn inmiddels 1,90 toch mijn lieve kleine welpje.

Lars en ik

5 Comments

  1. Anne van den Ham schreef:

    Hopelijk mag je nog lang van jouw welp genieten! En….die leeuwin kan ik me nog goed herinneren! Was mooi om te zien!

  2. Liselotte schreef:

    Ohhh wat prachtig beschreven. Wens jullie nog heel veel gelukkige en gezonde jaren!

  3. Anneke Schrijft schreef:

    Van harte gefeliciteerd met deze zeer speciale dag. En fijn dat jij hem op kunt zien groeien! 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *