Vertrouwen, loslaten en de angst overwinnen

Zenuwen

“Ben je zenuwachtig mama?” vraagt dochterlief terwijl we in de auto zitten en ons verplaatsen van A naar B. “Waarom vraag je dat?” kaats ik de bal terug. “Omdat je zo stil bent”. Ze heeft gelijk, de lieve schat. Ik ben stil van de zenuwen. Als deze blog verschijnt is mijn zesde (en hopelijk laatste) operatie net achter de rug, lig ik in het ziekenhuis te wachten tot het moment waarop ik naar huis mag. Ik kan het uittekenen maar toch went het niet. ’s Morgens vroeg rond een uur of zeven lopen manlief en ik door een ontwakend ziekenhuis. Dat heeft altijd iets sereens. De anders zo drukke ziekemensenfabriek is zachtjes aan het ontwaken. De doctoren komen aangefietst, de nachtportier zegt vriendelijk gedag om thuis aan zijn welverdiende nachtrust te gaan beginnen en in de keuken worden de beschuitjes en jammetjes klaargezet voor het ontbijt van de gasten.

‘Flink zijn nu’

Ik meld me op de tweede verdieping. Mijn bed staat klaar met daarop mijn operatie outfit. Een verwassen oranje gewaad met knoopjes op de rug en mouwen, een vormloze van vlieselineachtig materiaal gemaakte slip en een paar witte kniekousen (naadloos, dat dan weer wel). De zuster die de opname regelt vraagt mijn naam, geboortedatum en of ik weet wat er gaat gebeuren. Daarna tekent ze met een zwarte benzinestift een pijl op de linkerkant van mijn borstbeen. Dan wacht ik totdat ik, in mijn zeer praktische en redelijk comfortabele outfit door de gangen wordt gereden richting voorbereidingskamer. Bij de “sluis” neem ik afscheid van mijn lief, de tranen branden achter mijn ogen. “Flink zijn nu”, fluister ik zachtjes tegen mezelf. In de sluis checken ze nogmaals mijn naam en of ik weet wat er gaat gebeuren. Iedere keer denk ik: “Als de dokter het ook maar weet”.

“Let your faith be bigger than your fear”

Met een beetje geluk is Donovan aan het werk, mijn favoriete “voorbereider”. Hij is lief, zorgzaam, groot, sterk en prikt een infuus als de beste. En mocht ik het echt niet trekken weet ik ook dat hij ervoor kan zorgen dat ik via dat infuus heel lekker rustig richting operatiekamer kan. Inmiddels ben ik een BP. Vlak voor de operatie komt nog even de anesthesist checken of ik mijn naam nog weet en nog even later mijn altijd goedlachse plastisch chirurg. Ook hij vraagt met een knipoog hoe ik heet en wat ik kom doen. Hij tekent hier en daar nog wat op mijn romp, legt nog even uit waar hij gaat snijden en voegt er vervolgens aan toe dat het heel mooi gaat worden. Hij pakt een warm dekentje en stopt me nog even toe. In de operatiekamer is het koud, heel koud. Als ik op de operatietafel lig pakt de assistent mijn hand vast en zegt: “Heb je al een mooie droom uitgezocht? Ga maar lekker slapen. We zullen goed voor je zorgen en ik zal op je passen.” Ik sluit mijn ogen. Denkend aan een wit strand en de blauwe zee zak ik weg. Op de achtergrond klinkt zachtjes klassieke muziek. Vertrouw….

Let your faith

Deze blog is ook verschenen op: www.gezondnu.nl

4 Comments

  1. Matty schreef:

    Wat heb je dat mooi geschreven! Heel bijzonder!

  2. Marion schreef:

    Het eerste artikel wat ik van je lees. In één ruk uitgelezen. Alsof ik naast je heb gestaan. Het is achter de rug nu. Hoop dat alles goed is gegaan.

  3. Liselot schreef:

    Alsof je zelf onder zeil gaat! Wat fijn dat je lieve mensen trof in de zorg, die met compassie hun werk doen door goed voor patiënten te zorgen. Het is weer achter de rug!

  4. Madelon schreef:

    In 1 adem uitgelezen. Vind je heel sterk!!!
    Goed aansterken en rustig aan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *