Yoga “Practise and all is coming”

Practise and all is coming” – (Sri K. Pattabhi Jois) – Met deze woorden in mijn hoofd schuifelde ik het zaaltje binnen waar ik mijn eerste yogales zou gaan volgen. Het was al een tijdje zo dat ik het gevoel had dat mijn hoofd en mijn lijf niet meer met elkaar in verbinding waren. Mijn lijf deed na een aantal operaties niet meer wat mijn hoofd wilde en mijn hoofd reageerde daar dan weer heel afkeurend op. Het was hoog tijd om op zoek te gaan naar een manier waarop ik die twee weer met elkaar in verbinding kon krijgen.

De paarse matjes lagen keurig naast elkaar met daarop vrolijk gekleurde kussentjes en zachte fleece dekentjes. De ruimte was schaars verlicht door kaarsjes en op de achtergrond klonk een rustgevend muziekje. So far so good….

Maar wat als…

Maar wat als de oefeningen te moeilijk waren? Wat als ik, als stijve hark, ontzettend onderdeed aan de rest van de groep? Wat zouden de anderen daar dan van denken? Ondertussen keek ik onopvallend om me heen. De dames en enkele heer zagen er zeer ontspannen uit op hun matje. Sommigen zaten met hun ogen dicht in kleermakerszit, anderen maakten op zachte toon een praatje met hun buur.

De les begon en iedereen had aandacht voor de dame die voor de groep haar plaats op een matje had ingenomen. Ze had een prettig stemgeluid en heette iedereen welkom. Ze merkte mij op en gaf me een bemoedigende knipoog toen ze mijn, waarschijnlijk toch wat gespannen blik, ving. “We starten met de meditatie. Sluit je ogen en concentreer je op je ademhaling. Laat je gedachten komen en gaan.” Het klonk zo makkelijk, maar terwijl ik zo mijn best deed om mijn gedachtes te laten gaan bleven ze rond zoemen als een zwerm muggen. Af en toe gluurde ik door mijn wimpers naar mijn buren, zou ik de enige zijn die last had van muggen? Het leek er wel op.

Yoga

Na ‘the mountain pose’, ‘the cat’ en ‘the downward facing dog’ kreeg ik wat meer vertrouwen. Ik kon het tempo van de oefeningen aan, had mijn ademhaling nog niet echt (of beter gezegd echt niet) onder controle maar dat zag toch niemand. Eerlijk gezegd vond ik het ook erg prettig om te horen dat het bij yoga er niet om gaat hoe ver je komt, dat het geen competitie is en dat wanneer je pijn hebt, je te ver bent gegaan. Geruststellende woorden. Totdat we op onze mat moesten komen zitten met gestrekte benen en dan je armen vooruit strekken tot daar waar ze komen. Vanuit mijn ooghoeken zag ik mensen dubbelklappen, ze raakten met hun neus hun knieën! En dat terwijl er bij mij geen enkele beweging zichtbaar was.

Toch ben ik vanaf die dag verder gegaan met yoga. Iedere week trouw naar de les en inmiddels ook bijna iedere dag thuis op mijn matje. Ik heb geen last meer van muggen. En die oefening met die gestrekte benen? Ik heb geaccepteerd dat mijn knieën mijn neus nooit zullen ontmoeten. En dat hoeft ook niet. Mijn lijf en mijn hoofd zijn door de yoga weer in verbinding en daar ging het mij om.

myrthe

Deze blog is ook te lezen op: www.gezondnu.nl/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *